15 Maart, half zeven, de wekker gaat. Vandaag wel naar kantoor, maar niet om te werken. De komende twee dagen staat SIS namelijk voor Sonepar International Skiteam. Gewapend met gloednieuwe oranje skischoenen en een grote doos Flügeltjes vertrek ik deze ochtend naar mijn 'werk'. (Omdat ik 's ochtends in gewone kleren de slaapkamer uitkom, verondersteld Eva dat het weekend is. Maar helaas voor haar, zij moet gewoon naar school;)Na croissants met Duitse avant-ski-muziek ('Tausend mal Du' en 'Du kannst nicht immer siebzehn sein') laden we om half negen de gehuurde Sharan tjokvol en vertrekken richting Val Tho.
In de auto maak ik mij tijdelijk onsterflijk populair door met een cd-tje van MC Solar op de proppen te komen. Meneer Solar blijkt namelijk een zeer bekende franse rappert, zeg maar de Ali B van la douce France (nog bedankt Daco).
De reis gaat zeer voorspoedig en we babbelen er lustig op los. Ik spreek veel talen, althans, veel tegelijk. Met 'You know the mot' krijg je de lachers trouwens wel op je hand. En 'alles bien' viel ook in goede aarde;)
Rond half twaalf komen we Val Tho binnenrijden. Zelfs in het hoogste dorp van Europa (23oom) vriest het niet (+4,5 klein nulletje c!). Het hotel vinden we via dezelfde omweg als het jaar daarvoor en ook de kamers zijn niet veranderd.
Om kwart over twaalf staan we op de skies en om half één zitten we aan tafel voor de lunch. Het blijven Fransen; niets kan een goede lunch in de weg staan... Het is stralend weer en we zitten zelfs zo erg in de zon dat de bediening met sombrero's aankomt. (Voor de honkballers onder u, en dan met name de mindere goden, een zeer bekend mexicaans hoofddeksel;)
Om kwart over twee doen we eindelijk de eerste afdaling en kan ik werkelijk mijn nieuwe skischoenen uitproberen. Het zijn prachtige oranje schoenen en dat was dé reden dat ik ze had gekocht. Om vijf uur mag ik ze weer uitdoen. Hoewel we amper drie uur op de latten hebben gestaan, voelt het alsof mijn beide voeten al die tijd tussen mijn broekenpers hebben gezeten. Maar ja, comfort speelt geen rol als het om imago gaat.
Bij terugkomst in het hotel is het natuurlijk tijd voor de ‘goûter’; een goedgedekte tafel vol café, chocolat, thee, wijn, water, appelsap, Franse kaas, worst, ham, appeltaart, perentaart en een mand vol croissants en andere viennoise…
Tijdens deze welverdiende versnapering vertelt le chef ons dat we om 7 uur nog even gaan vergaderen! Een collega van mij heeft de dag ervoor een briljante toekomstvisie te hebben gepresenteerd en die wil onze patron graag voorleggen aan de rest van de groep. Wordt het toch nog een echt seminar…
Gelukkig duurt de werksessie maar 2 uur. En alles gaat in het Frans, dus echt veel last heb ik er niet van gehad. Na een aperitief (want wat is een dîner zonder apéro?) bewegen wij ons om half tien naar de eetzaal. Het leven begint redelijk Spaanse tijden aan te nemen.
Na het eten doen we nog een biertje downtown Val Thorens. Uiteindelijk belanden we in een tent waar juist op dat moment een touroperator middels een bonte avond afscheid neemt van een Nederlands reisgezelschap. Omdat het gezelschap uitsluitend uit HBO-studenten bestaat en de reisleiding net zo dronken is als hun clientèle, doe ik (vergeefse) moeite mijn collega’s uit te leggen dat dit Belgen zijn.
In deze bar/disco hebben ze trouwens iets nieuws bedacht. (Dat wil zeggen, nieuw voor mij. Zo vaak sta ik ook niet meer te après-skiën in een heuse après-skitent.) Er is voor deze nouveauté zelfs een apart barretje neergezet in het midden van de zaak. Daar waar wij ontwetend tegen aan hangen, zeg maar. Het idee is heel simpel (pief) en uiterst effectief. Men mixe tequila en kalua, vulle de glazen op de bar en spuite aanstekervloeistof om de glazen. Men neme een aansteker… succes gegarandeerd!
Om twaalf uur (is het al weer twaalf uur?) verlaten we de tent. De band komt net goed op gang en door de stroom ingaande bezoekers is het zelfs uitermate moeilijk de uitgang te bereiken. Maar ja, morgen weer een werkdag in Val Tho.
De volgende dag staan we om tien uur (eindelijk) op de ski’s. De weersvoorspelling is bijna zomers, met temperaturen van 18 klein nulletje c op 1000m tot tegen het vriespunt op 3000m. Erg gaaf trouwens, daar op 3000 meter, wat een uitzicht! De zon schijnt nog steeds volop, dus tijdens de lunch kunnen de sombrero’s weer op. ’s Middags nog één grote afdaling en om vier uur douchen, omkleden en auto inladen. Het waren twee fantastische dagen, hiervoor zou ik zelfs in het weekend willen werken;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten