Zus en zo

Vrijdag 2 maart ging de wekker om 5 AM (vijf uur ‘s ochtends!) en bracht ik AM (Anne Marie) om half zes naar het vliegveld. Ze ging een weekendje naar NL voor het verjaarspartijtje van Jeanine (40) en Alfred (50). Omdat ze toch in NL was, had ze meteen ook met haar voormalig beste vriendinnen Sylvia, Nery en Lynda afgesproken voor een heuse Beautydag in het Oranje Hotel te Noordwijk. Dat heeft Anne Mary natuurlijk helemaal niet nodig, maar blijkbaar zijn thermische baden, gezichtsmassages en crèmepjes van €54 per potje ook heel goed voor een stukje ‘female bonding’. Het is haar overigens van harte gegund, zelfs als dat betekent dat ik mijn bed op een dergelijk hondsvroeg tijdstip moet verlaten.

Zelf had ik trouwens ook een leuk weekend voor de boeg met mijn bloedeigen zus. Ik had alles tot in de puntjes voorbereid, maar helaas is een goede voorbereiding slechts het halve werk. De weersomstandigheden werkten namelijk niet echt mee, dus het geplande zaterdagje skiën in les Portes du Soleil moest worden geannuleerd. De poorten bleven dicht, zeg maar.

In plaats van een dagje skiën, werd het een dagje relaxen. Niet zo spannend, maar wel hard nodig na de wijn (en vooral de Port) van de avond er voor. Het was vrijdag erg laat geworden, maar ook heel gezellig, dus de die kater namen we voor lief. ’s Middags natuurlijk wel naar de gezellige markt van Ferney gegaan. Ook wel eens leuk om te zien hoe zo'n markt wordt afgebroken. Helemaal na een bezoek aan een Château dat wegens renovatie gesloten was.



Ja, dat krijg je als je op de bonnevooi dingen gaat ondernemen. Uiteindelijk op een terrasje beland waar we een ouwerwetse Orangina hebben gedronken. (Dat smaakt zo naar vakantie.)






’s Avonds Genève in. Eerst lekker aan de Champagne in Alhambar. En daarna een familiediner in kleine kring bij Hôtel de Ville, zo’n typische Parijse brasserie met van die obers en zo.

Gelukkig was het zondag heel mooi weer, dus besloten we te gaan skiën in de Jura op de Col de la Faucille. Het is dan wel niet Les Gets of Avoriaz, maar een ochtendje pistes pakken in je achtertuin is ook niet verkeerd.






Zeker niet, als je ’s middags voor het eerst met je dochters in een ‘eitje’ omhoog gaat. Eva bleek er al zo de vaart in te hebben, dat ik met haar zelfs nog een keer de stoeltjeslift heb gepakt. (Primeur voor haar!) Dus vanaf nu ben ik niet meer alleen de man die zondags het vlees aansnijdt, maar ook de goedgemutste papa die zijn dochter voor de eerste keer meeneemt in de stoeltjeslift…



Gelukkig vond Marije het ook een leuke dag en volgend jaar gaan we zeker naar les Portes du Soleil (de voorbereiding is in ieder geval al goed;)