Update van wat ik tot nu toe op losse blaadjes had geschreven...

Zondag 12 Feb
Om 14.45u door Anne Marie en de kids afgezet op Schiphol en vier uur later zit ik op mijn hotelkamer in l´Auberge de Confignon. Goede kamer: ruim, goed bed, bankje, 2 stoelen, bureautje en een TV. Voldoende kasten en een keurige badkamer… zonder bad. Wel heb ik een balkon en ramen met luiken ervoor. (sfeervol! en een goed alternatief voor een koelkast)
Op het vliegveld heb ik mijzelf nog even verwend op een reis-speakerset van JBL, dus van mijn Iaudio kan ik nu ook genieten zonder oortjes.

Maandag 13 Feb
Om 7.30u (luxe!) gaat de wekker. Douchen, scheren, aankleden en naar beneden, het ontbijt staat al klaar. Aardige mensen trouwens, die dit hotelletje runnen.
Na wat omzwervingen kom ik tegen negenen aan bij het Geneva Business Center (GBC), waar SIS is gevestigd. Ik wordt hartelijk ontvangen door Catherine, Vincent, Gaël, Edouard en natuurlijk Christophe. Om 10.00u is het hier blijkbaar koffietijd en dan drinken we gezamelijk wat. Gedurende de dag wordt dit ritueel nog een keer of twee herhaald. Het is een social gebeuren en het bevordert mijn Frans. Dus dat is alvast een pluspuntje ten opzichte van Nederland. Eigenlijk voel ik me direct al thuis.

Dinsdag 14 Feb
De tweede dag is meteen al een “saaie” dag. Vincent zit in Amstelveen, Gaël en Christophe in Hongarije (international, hè) en ik heb eigenlijk de hele dag dossiers en presentaties doorgenomen. Beetje inlezen is aardig, maar geef mij maar wat te doen!
Voordeel is dat ik nu wel tijd heb om wat e-mail te checken en ik zie dat de verkoop van de babyspullen op Marktplaats goed loopt.
Vanavond wilde ik eten in mijn eigen Auberge, maar die prijzen bewaar ik voor de keren dat Anne Marie hier is… Vandaar dat ik mij voor de tweede achtereenvolgende avond naar de pizzeria tegenover het hotel begeef. Ik moet snel het een en ander aanschaffen of meenemen van thuis, zodat ik op mijn hotelkamer een broodje of een salade kan eten.
Nog even voor het slapen Anne Marie gebeld (dat doe ik elke dag, maar op Valentijnsdag toch is dat toch noemenswaardig) Ondanks kijkers blijken de babyspullen nog niet verkocht.

Woensdag 15 Feb
Vandaag was ik eerder op de zaak dan mijn directe collega´s. Dat gaat de goede kant op. De belofte (het dreigement?) van Christophe dat hij hier eerder kwam en later wegging dan iedereen, klopt dus in ieder geval vandaag niet.
Catherine heeft net als gisteren croissants meegenomen. Wegens haar zwangerschap moest ze bloed laten prikken, dus ´s ochtends mocht ze niet eten. Dat komt nog eens goed uit. Een croissantje bij de koffie heb ik altijd dat je zegt: zin in!
Morgenochtend maar eens kijken of er een Boulangerie bij mij in de buurt zit.
De hele dag hard gewerkt en ´s avonds zeer voldaan mijn eerste voorstel ingeleverd bij Christophe. Morgen bespreken we het. Zal mij benieuwen of ik al een beetje op het juiste spoor zit.
Na werktijd direct even op en neer naar mijn hotel gereden om sportspullen te pakken. En zo waar, ik vond de sportschool die ik op internet had gezien zeer snel. Ik informeerde naar de kosten en die bleken een beetje tegen te vallen: 250 Zwitsere Francs (170 euro) per maand. Maar een 10-rittenkaart kon ook (zelfde bedrag!) Ik besloot eerst maar eens een gratis proefbezoek te doen. Na afloop informeerde ik nog eens naar de prijzen, maar nu in het Frans. Dat bleek niets uit te maken. Uiteindelijk kwam ik er wel achter dat een jaarabonnement een stuk goedkoper is (790 Francs) en daar ga ik dan maar eens over nadenken.
Omdat ik nog zo gevuld was van de zuurkool tijdens de lunch heb ik maar eens een dineetje overgeslagen.

Donderdag 16 Feb
Om 8.00u op kantoor. Als eerste! Dat komt roed uit, want ik heb mezelf voorgenomen de dag te beginnen met een krantje (goed voor mijn Frans) en een kopje koffie (goed voor de stoelgang) Ik heb trouwens de cafeïnevrije koffie ontdekt. Misschien ligt het aan de automaat (Saeco, met Nespresso-cups), maar het is gewoon erg lekker.
Tegen het eind van de ochtend heb ik een werkbespreking met Christophe. Het is duidelijk dat hij wil laten merken dat hij de baas (le patron) is. Helemaal niet vervelend trouwens, zolang je maar begrijpt dat Franse bazen zo opereren. Het was een vruchtbare meeting en het verschafte mij in ieder geval voldoende werk voor de rest van de dag.
Met Edouard heb ik tijdens de lunch geprobeerd een toetsenbord met euroteken aan te schaffen, maar kom daar maar eens om in Zwitserland! Wel leuk hoe hij mij op weg helpt. In de verte doet hij mij een beetje denken aan Ernest Lempers, maar dan een leuke Lempers.
Rond half drie begint mijn maag te protesteren. Ik moet duidelijk nog wennen aan ´s middags warm eten. Verder helpt de décafé ook niet echt om dat volle gevoel weer een beetje kwijt te raken, dus morgen toch maar weer eens wat cafeïne tot mij nemen.
Ik was van plan om vanavond Genève in te gaan (met bus 2 of 19), maar gezien mijn fysieke gesteldheid en de hevige regenbuien zie ik daar maar van af. Na een hete douche ga ik naar de bar van het hotel voor een welverdiend biertje. Welverdiend, want van 8 uur ´s ochtends tot 7 uur ´s avonds werken is voor mij tamelijk nieuw.

Vrijdag 17 Feb
Goed geslapen, zoals eigenlijk elke nacht, maar dat onbestendige gevoel in mijn maag ben ik nog altijd niet kwijt. Ik pak mijn tas voor vanmiddag en ga ontbijten. Gisteren heb ik honing en Nutella gekocht, want de jam en smeerkaas begonnen mij al aardig de neus uit te komen. Hoewel een croissantje met jam natuurlijk altijd een aangenaam begin van de dag is.
Ik vlieg vanavond om 18.50u en ondanks dat ik het hier prima naar mijn zin heb, zie ik er erg naar uit om Anne Marie en de kids weer te zien. Maar ja, eerst nog even een dagje werken.
De lunch sla ik maar een keer over. Ik loop even naar de Migros, de plaatselijke supermarkt, en eet voor de afwisseling maar eens een paar koekjes (Galettes van St Michèl, altijd lekker)
Na de lunch een bespreking met Christophe, onder andere over de verhuizing naar Gevève. Hij wil dat ik pas eind maart de knoop doorhak, uit een soort zelfbescherming. Hij vind het belangrijk dat ik volledig zeker ben van de job, want alleen dan kan ik Anne Marie en de kids steunen in de ongetwijfeld lastige beginfase na de verhuizing. Hij benadrukt dat werken hier anders is dan in Nederland of Duitsland en hij heeft ervaring met expats die te vroeg verhuisden. Hij wil zelf ook graag zeker zijn over mijn aanstelling, want met de vrijheid die je hier hebt is het belangrijk 100% op iemand te kunnen vertrouwen.
Het vinden van een huis is volgens hem trouwens geen enkel probleem. Het relocation agency waar ze hiermee werken schijnt zo goed te zijn, dat we binnen een paar dagen een geschikte woning zullen vinden. Wel vindt hij het een goed idee dat Anne Marie al eerder overkomt om rond te kijken. Gewoon een easyjetje boeken, zoals hij dat zei. Dus dat gaan we dan maar doen.

Maandag 20 Feb
Na een erg leuk weekend in Nederland gaat om 5.00u de wekker. Ja, dat krijg je met zo´n internationale baan. Om 7.30u vertrekt mijn vliegtuig naar Londen, dus dan moet je iets eerder je bed uit dan normaal. De reis verloopt gelukkig soepel en rond kwart voor negen arriveer ik bij Hyperion in Egham voor een training Essbase. Essbase is een soort Excell, maar dan multidimensionaal en een stuk complexer.
De training valt wat tegen, met name de docente is niet erg goed voorbereid. Verder is het duidelijk dat ze erg veel van het programma weet, maar lesgeven is toch wat anders. (Of zoals mijn lichtend rolmodel Co Adriaanse eens zei: een goed paard is nog geen goede ruiter”)
Om half vijf plaatselijke tijd stoppen we er mee en neem ik een taxi naar het Park Inn Hotel vlakbij het vliegveld. De kamer is perfect en aangezien ik toch al weinig zin had om in m´n eentje Central London te gaan verkennen, installeer ik mijn met een Newsweek in de bar van het hotel. Daar eet ik ook een heerlijke hamburger, waarna ik terug ga naar mijn kamer. Eerst nog even badderen (zwaar leven, hè) en dan bijtijds naar bed.

Dinsdag 21 Feb
De cursus verloopt net als gisteren, hoewel ik er iets meer van begin te begrijpen nu we ook wat praktische voorbeelden behandelen. We zijn al om 15.30u klaar, waardoor ik een vliegtuig eerder kan nemen naar Genève. Op Heathrow Airport wissel ik €10 om voor engelse ponden en dat kun je beter niet doen! Ik houd aan deze wisseltruc nog geen vijf pond over, waar ik dan net één biertje van kan kopen. Volgende keer betaal ik die dus ook maar met plastic, want dan schijnt onderweg heel gewoon te zijn. Hotel, taxi´s, alles gaat met de credit card (leve VISA!)
Tot mijn aangename verrassing reis ik Business Class en al voordat we opstijgen merk ik het verschil. Meer beenruimte, bredere zitplaats en een warm, klamvochtig doekje om je handen schoon te maken. Als we nog maar net in de lucht hangen gaat het gordijntje achter ons dicht, zodat we nu echt van het plebs gescheiden zijn. (Ik voel me een beetje als Eddy Murphy, die vermomd als blanke meerijdt in een bus. Zodra de laatste zwarte is uitgestapt, begint het feest…) En een feestje wordt het. Er staat zalm op het menu en ik mag zelfs kiezen welke witte wijn ik daarbij wil drinken. Mensen die Business Class vliegen zijn geen terroristen. Althans dat hoop ik, want hier krijg je dus gewoon metalen mes en vork en een glas van glas! De chocoladetaart toe smaakt vurrukkulijk en het kopje koffie maakt het helemaal af. Uiteindelijk bereiken we zelfs een kwartier eerder de bestemming, maar dat had van mij niet eens gehoeven.
Na een korte taxirit kom ik om 19.45u `thuis´, precies op tijd om mijn tas uit te pakken en de TV aan te zetten voor een avondje Champions League. Na een helft PSV-Lyon houd ik het voor gezien. Ik spaar mijn krachten wel voor morgen; Chelsea-Barcelona en natuurlijk AJAX-Inter (als ze dat hier ergens uitzenden)

Woensdag 22 Feb
Als eerste op de zaak (ik maak er een sport van) en dat terwijl ik al heb hardgelopen. Edouard blijkt in Rome te zitten voor een meeting en Christophe en Gaël hebben een weekje vakantie.
In het kader van het CICS-project voor het eerst contact gezocht met wat collega´s in het buitenland. Jammer dat ik ze op één na geen van allen kon bereiken. Alleen mijn oude vriend Oliver Spänhoff had ik uiteindelijk aan de telefoon. Morgen nog maar een poging wagen. Grappig genoeg krijg ik ook meteen te maken met Technische Unie en toen ik probeerde Jurgen Boelaars te bereiken nam Jos Ahsman op. Dus in Amstelveen is iedereen tenminste weer op de hoogte.
Vandaag maar eens niet warm geluncht en dat beviel goed. ´s Avonds in het hotel een bord pasta gegeten en toen Chelsea-Barcelona aangezet. Linksboven in beeld verschenen tussenstanden van andere wedstrijden, dus ik leefde ook een beetje mee met AJAX. Jammer dat ze die 2-0 voorsprong nog verspeelden, maar dat ze Inter op een gelijkspel zouden houden had ik nooit verwacht. Leuk dat Huntelaar meteen ook Europees scoorde.

Donderdag 23 Feb
Tegen negenen krijg ik en telefoontje van Anne Marie. De mensen die gisteren ons huis hebben bekeken zijn geïnteresseerd en komen vrijdagochtend nog een keer! Ze willen voor minimaal een jaar huren en zijn van plan langer in Nederland te blijven. Het zou toch niet al meteen bij de eerste kijkers raak zijn…
Lekker gewerkt vandaag. Met Olivier Spänhoff gesproken, dat was ook wel weer eens leuk. Hij was in Hannover, dus wie kreeg ik ook even aan de telefoon… ja, inderdaad, de enige echte Ernest Lempers. Ook dat was best leuk. Verder ben ik begonnen aan het beruchte Purchase Book, een jaarlijks project waarbij alle Sonepar landen de omzet per leverancier rapporteren. Wij consolideren die gegevens en met bijna 8000 leveranciers is dat vrij ingewikkeld. Gelukkig biedt de computer uitkomst en met de ervaring die ze hier hebben valt het allemaal wel mee. Het houdt mij in ieder geval even van de straat.
Vanavond ben ik voor het eerst naar Genève gegaan. Met bus 2 was ik binnen 20 minuten in het hartje van de stad. Beetej rondgestruind langs het water en door The Old Town en volgens mij kun je je hier prima vermaken. Er zijn veel banken en horlogezaken, maar ook internationale merken als Starbucks Coffee, Armani en Zara ontbreken niet. Jammer genoeg ontbreken Douglas, H&M mode, C&A en de Bata ook niet in het Genevoise straatbeeld.
Er zijn volop cafeetjes en kleine restaurants. En die zien er ook nog erg gezellig uit. De voor Frankrijk zo typerende tl-verlichting kom ik nergens tegen. Het doet eigenlijk meer denken aan de Duitse Gemütlichkeit, vermengd met Franse joie-de-vivre. Mijn eerste drankje doe ik bij een cafeetje waar ik drie jaar geleden al eens op het terras in het zonnetje heb gezeten. Dat was mijn eerste kennismaking met de stad, toen ik nog voor SIKA aan de slag was. Daarna wandel ik verder en ervaar ik dat Genève inderdaad geen grote wereldstad is. Het is meer een mooi dorp met goede winkels, gezellige kroegen en lekker eten. Voeg daar de bergen en het meer aan toe en je begrijpt waarom het wel de No1 plek om te wonen wordt genoemd. Uiteindelijk drink ik nog wat in O’Flannagan, een typische Irish pub zoals je die overal wel hebt. Goeie tent, ga ik zeker nog eens met de mannen heen (als die tenminste een keer richting Genève komen)
Bus 2 brengt mij weer keurig naar Confignon en zeer voldaan wandel ik terug naar mijn hotel. Wij gaan hier volgens mij een mooie tijd hebben met elkaar!

Vrijdag 24 feb
Vanavond terug naar Nederland. Pas maandagochtend vlieg ik weer naar Genève. Dat is vorig weekend zo goed bevallen dat ik dat maar weer zo heb geregeld. We hebben nog geen plannen voor het weekend, maar we gaan er zeker 2 heerlijke dagen van maken. Wat dat betreft lijkt het weekend een soort mini-vakantie en dat is eigenlijk ook wel heel leuk.
Ik vlieg voor het eerst met Easyjet en dat is dan toch even wennen. Instappen gaat op volgorde van inchecken. Je hebt geen vaste plek, maar als je alleen reist is dat eigenlijk wel een voordeel. Ondanks dat ik als een van de laatsten naar binnen mocht, vond ik op de derde rij al meteen een vrije stoel. Dan stap je tenminste op Schiphol ook weer een beetje snel uit! Wat ook anders is, is dat je geen drankjes krijgt. Althans, ze bieden ze wel aan, maar je moet er voor betalen. Eigenlijk wel zo logisch, als je er over nadenkt.
Om tien uur ben ik eindelijk thuis. Gek genoeg ga ik het nog een lange reis vinden ook, terwijl het toch best snel is: 1050 kilometer in viereneenhalf uur…

Maandag 27 feb
Om 6.48u de trein op station Bussum Zuid en om 10.30u zit ik achter mijn bureau in Genève. Een raar begin van de werkdag, maar zo´n zondagavond thuis is natuurlijk wel erg lekker. Volgende week vlieg ik op zondagavond. Dan kan ik maandagmorgen wat relaxter beginnen en bovendien komt Anne Marie de donderdag daarop al naar Zwitserland. Gaan we een paar leuke dagen hebben en een beetje rondkijken in de omgeving.
Vandaag weer gewerkt aan het Purchase Book, een van mijn twee huidige projecten. Christophe komt pas donderdag weer op de zaak. Dus voorlopig moet ik het met Vincent als begeleider doen. Dat gaat trouwens prima. De collega’s zijn alleraardigst en behulpzaam.
Bij aankomst ‘s avonds in mijn hotel, pak ik mijn tas uit en probeer ik meteen of de door mij in Bussum gefabriceerde verloopstekker voor de waterkoker werkt. En ja hoor, hij doet het! Dus weldra zit ik aan een kopje eigengemaakte soep met een cracker met smeerkaas en een yoghurtje toe. De smeerkaas en de yoghurt stonden nog keurig in de door mij tot koelkast gebombardeerde ruimte tussen slaapkamerraam en luiken.
Voor ik mijn luiken dicht doe, kijk ik nog even TV. Er zijn twee aardige films en ik kan het Frans best een beetje volgen, maar ik kan maar moeilijk wennen aan dat rare nasynchroniseren. Het kijkt gewoon niet echt lekker. Ik hoorde trouwens dat het niet zo zeer ligt aan de Fransen die geen ondertiteling willen, maar dat de nasynchronisatie-industrie booming business is in Frankrijk en dat ze dat niet zo maar uit handen geven.

Dinsdag 28 feb
Vanochtend om 5.30u opgestaan en meteen weer naar bed gegaan. Ik dacht dat ik vlak voor de wekker wakker was geworden, maar ik bleek mij een uurtje te hebben vergist! Om half zeven gaat de wekker en ga ik er dan echt uit. Eerst even een klein rondje hardlopen en daarna mijn dagelijkse croissantje verorberen. Dat ontbijt is toch wel luxe, met name dat ik er zelf niets aan hoef te doen!
Op weg naar Sonepar valt het mij op dat ik de bergen weer kan zien. De hele vorige week hadden we laaghangende bewolking, maar vanochtend kan ik eindelijk weer genieten van het prachtige uitzicht.
Als eerste op de zaak neem ik een kopje koffie en lees ik de Matin, een gratis krant zoals de SPITS in Nederland. De vogelgriep (grippe aviaire) heeft Genève bereikt, George Michael is gearresteerd in het bezit van drugs en de sportkrant L’Equipe blijkt hun artikel over het dopinggebruik van Lance Armstrong te hebben gebaseerd op informatie van een lek bij het UCI. Hoewel dat laatste ook precies andersom zou kunnen zijn, want volledig op mijn Frans vertrouwen doe ik nog niet.
‘s Avonds eet ik wat in het café-gedeelte van het hotel en raak aan de praat met een priester! Een jonge vent met een grote St Bernard en een nog grotere parochie in Genève. (de St Joseph kerk op de Rive Gauche) Even leuk gepraat, hij in zijn beste Engels en ik in mijn beste Frans. Daarna naar boven gegaan en een kopje koffie op mijn kamer gedronken (de waterkoker doet het perfect!) Ik zap nog wat en blijf hangen bij Friends, maar een Frans sprekende Phoebe of Monica is echt niks.

Woensdag 1 maart
Il neige! Het sneeuwt! Niet hard, maar genoeg voor een mooie witte deken (eigenlijk is het nog maar een wit lakentje, maar dat klinkt niet erg poëtisch). Het verkeer loopt meteen vast, gelukkig hoef ik niet zo ver te rijden. Om kwart voor negen is er nog niemand anders op kantoor, dus mijn collega’s zullen meer last hebben van het winterweer. Tegen half tien verschijnt de eerste. En alsof het afgesproken is arriveert nummer 4 mét croissants precies op het moment dat we koffie staan te drinken.
Vincent is vandaag afwezig, hij verhuist naar zijn nieuwe appartement in Nyon (Zwitserland dus, gisteren trouwens gehoord dat CH voor Confederation Helvetique staat, maar met mijn Asterix en Obelix-verleden had ik dat natuurlijk eigenlijk wel moeten weten)
Catherine hamert erop dat er Frans wordt gesproken met mij. En het begint zo waar een beetje te helpen; tijdens de lunch en de koffie daarna heb ik hele flarden van zinnen kunnen verstaan. Ik heb zelfs in het Frans kunnen antwoorden! In ruil voor deze intensieve taalcursus heb ik afgesproken om mijn collega’s iedere dag een Nederlands woord te leren. Vandaag was dat “bedankt” en als bonus heb ik ze ook de varianten “dank je”, en “dank u wel” geleerd.
Vanavond maar weer eens downtown Genève. Bij de kiosk naast de Migros heb ik een buspas gekocht. Bij elke halte staat hier een automaat waar je een ticket kan kopen (3 CHF voor een uur reizen) en met mijn gloednieuwe buspas hoef ik nu geen kleingeld meer op zak te hebben.
(…zie oude laptop…)

Vrijdag 3 maart
Leuke dag in Amstelveen. Grappig om daar vanwege mijn nieuwe functie rond te lopen. Met Jurgen gesproken over CICS en met Marie-José over het aanstaande internationale klantonderzoek. Nog even ouwerwets gelunched met natuurlijk een broodje kroket!

Maandag 6 maart
Na een leuk weekend, waarin ik een sneeuwpop heb gemaakt met de kids, een groot bed voor Sophie in elkaar heb gezet en er eindelijk in ben geslaagd om het kastdeurtje op de badkamer te maken, stap ik moe maar voldaan op de trein. Anne Marie, Eva en Sophie brengen mij naar Bussum Zuid en zwaaien me uit. De kinderen zie ik pas over twee weken weer (13 nachtjes) en Anne Marie komt donderdagavond naar Genève. Om 20.55u zou Easyjet mij terugbrengen naar Genève, maar helaas vertrekken we pas om 22.00u. Ik kan nog niet echt wennen aan hun systeem van instappen en ik begrijp ook niet waarom ze je niet bij inchecken al een stoelnummer geven. Het feit dat nu 2 van de 3 vluchten die ik met hun heb gehad vertraging hadden, draagt ook niet bij aan het beeld dat ik van hun dienstverlening heb. Goed, het zijn natuurlijk luxeproblemen, maar toch.
Op weg naar kantoor stop ik bij de vorige week ontdekte bakker en helaas, die blijkt op maandag te zijn gesloten. Dan neem ik morgen wel croissantjes mee voor bij de koffie. Christophe is dan ook in huis, dus carrièretechnisch komt het niet erg slecht uit.
Vanmiddag lunchen met Paul en Eugène, die zijn hier voor de fameuze autobeurs.

De lunch met Paul en Eugène was geslaagd. Grappig om zo’n 1000 km van huis een hapje te eten met je zwager. Daarna weer naar kantoor en tot een uurtje of 19.30u doorgewerkt. Bij thuiskomst eerst even lekker een stukje hardlopen. Ik loop in de richting van Lully, een klein plaatsje verderop waar het restaurant La Colombière is. Daar heb ik gereserveerd voor vrijdagavond met Anne Marie. Het schijnt top te zijn en ligt op nog geen kilometer van mijn hotel. Van buiten ziet het er knus uit, maar met mijn jogging-outfit (lange onderbroek, muts, handschoenen…) ga ik maar niet naar binnen.
Het hardlopen hier is door het heuvellandschap wat zwaarder en dat ik in het donker over mij onbekende wegen liep zonder fietspad of stoep maakte het zelfs avontuurlijk. Na 35 minuten stap ik voldaan mijn hotelkamer weer binnen. Douchen, soepie en bijtijds naar bed.

Dinsdag 7 maart
Het is gelukt! Ik heb vanochtend croissantjes en pain au chocolat weten te bemachtigen en mijn collega’s zijn blij dat ik me deze Zwitserse gewoonte al zo snel heb eigengemaakt. Ik leer hun het dagelijkse portie Nederlandse woorden (vandaag: ‘Goedemorgen, hoe gaat het?’) en we bespreken de hevige sneeuwval in Europa (in het Frans!)
Vandaag ga ik voor het eerst een MP Review meemaken. Dit is een bijeenkomst waarbij met het management van een land wordt gesproken over de ontwikkelingen van onze internationale leveranciers. In dit geval is het Duitsland en om 10.30u gaan Christophe, Edouard en ik in bespreking met Holger Heckle (General Manager) en Matthias Schoppe (verantwoordelijk voor de inkoop) Slechts onderbroken door een voor Franse begrippen korte lunch vergaderen we door tot kwart voor zes. Het is zeer leerzaam om te horen hoe relaties liggen en wat de verschillende belangen zijn.
Vanavond weer een rustig avondje, want ik moet zeggen dat zo’n vergadering er best inhakt. Morgen staat er weer een bijeenkomst gepland en ik moet natuurlijk wel fit zijn als Anne Marie donderdag aankomt. Het programma krijgt trouwens al wat vastere vormen. Donderdagavond pik ik haar op van het vliegveld, dan droppen we de spullen bij het hotel en pakken we de bus naar de stad. Daar gaan we eten bij La Favola (als ik vanavond tenminste nog een tafeltje kan reserveren) Dit schijnt een erg goede en ‘gemütliche’ Zwitserse Italiaan te zijn en ligt midden in de Oude Stad. Vrijdag mag Marietje de stad zelf ontdekken; ik heb al wel een pakketje gemaakt met de noodzakelijke plattegrond, wat achtergrondinfo en een buskaart. Vrijdagavond eten we dus bij La Colombière en dan zaterdag per auto de omgeving verkennen. Vanochtend heb ik Fabienne gesproken van het relocation agency en ik hoop dat zij mij nog wat voorbeeldhuizen kan geven. Zaterdagavond laten we nog even open, hoewel ik wel een paar ideetjes heb waarvan een kleine kroegentocht door Genève mij op dit moment het meeste aanspreekt. Kortom, leuke vooruitzichten!

Woensdag 8 maart
Vandaag komt Hans Mork Janus. Hans is werkzaam voor de holding van de Nordic Countries (Van Zweden tot Polen) en hij is geïnteresseerd in de methode die SIS heeft ontwikkeld om leveranciers te beoordelen. Vincent zal hem een training geven en omdat het voor mij ook interessant is doe ik mee.
Rond 11 uur arriveert Hans en tot 16.00u zijn we onder de pannen. Na afloop praten Hans en ik nog even over het CICS-project waar hij ook deelnemer aan is. Als ik even later een achter mijn bureau een appeltje zit te eten, krijg ik ineens een witte vlekje in mijn beeld. O shit! Het is weer eens zo ver. De voortekenen van migraine dienen zich aan. Rustig blijven ademen, dan trekt het vanzelf wel weg. Niet dus. Ik loop even naar buiten en neem een pilletje van Dr Blees. Het lijkt niet echt te werken, want mijn beeld blijft wazig. Dit duurt wel een half uur, waarna ik weer naar kantoor loop. Met een beginnende koppijn schakel ik de laatste 2 uurtjes over op de automatische piloot. Tegen zevenen vind ik het mooi geweest en rij ik naar mijn hotel. Ergens vind ik het wel prettig dat ik hier nu last van krijg; dat is beter dan morgen als Anne Marie hierheen komt. Thuis neem ik een douche, een kopje soep een een paar droge crackers, waarna ik meteen onder de wol duik. De hoofdpijn lijkt wat te zijn weggezakt, maar om tien uur word ik wakker en voel ik dat we voorlopig nog even moeten lijden. Jammer genoeg wordt het steeds erger en tussen half vier en half vijf lig ik doodstil op mijn linkerzij te genieten van de korte momenten dat de pijn iets weg ebt. Als ik om half zes wakker word, voel ik mij gelukkig iets beter. En ik heb nog anderhalf welverdiende nachtrust voor de boeg!

Donderdag 9 maart
Om zeven uur gaat de wekker en ik ben blij dat de aanval van gisterenavond goeddeels achter de rug is. Ik probeer te bedenken waarom de migraine juist gisteren optrad. Geen rode wijn gedronken, überhaupt geen alcohol, geen roomkaas en geen stress. Dan zal het vermoedelijk toch aan de hoeveelheden Zwitserse chocola liggen die ik de laatste dagen heb verorbert. Wellicht dat een verstoorde suikerspiegel de aanleiding is voor die knallende koppijnen die ik zo af en toe heb. Maar goed, zo lang het niet wekelijks gebeurt, probeer ik het maar te accepteren. Brand is erger.
Op kantoor ben ik weer de eerste, maar dat ga ik vanaf nu niet meer vermelden. Ik lees in Le Matin dat PSV met 4-0 klop heeft gekregen van Lyon en is uitgeschakeld voor de Champions League. Gelukkig hebben we volgende week nog Inter tegen AJAX! En met Huntelaar weet je het maar nooit. Ik gok op 2-2, AJAX door na verlenging.

Het werk vlot lekker, al is de mist in mijn hoofd nog niet helemaal opgetrokken en voel ik nog een lichte druk boven mijn ogen. Aan het eind van de ochtend maak ik even een ommetje. Frisse lucht kan nooit kwaad en ik heb bij deze besloten dat ik dat dagelijks ga doen. Bij Technisce Unie deed ik dat ook en hier in de bergen moet het helemaal heilzaam werken. Om mijn suikerspiegel een beetje onder controle te houden koop ik een rolletje Mentos. Dat geeft mij psychisch enige houvast, zeker nu ik gisteren mijn laatste pilletje heb doorgeslikt.

Zondag 12 maart
Een Genevoise pinot grit, franse kaas en een paar plakjes overheerlijke gerookte ham, lunchen als een god in Zwitserland. Het zonnetje schijnt en ik heb de luiken voor de ramen van mijn hotelkamer dan ook maar ‘ns helemaal opengegooid. Is dit nou wat ze bedoelen met het Zwitserlevengevoel? Helaas is Anne Marie al weer terug naar Nederland. Na drie hele leuke dagen heb ik haar vanochtend om half tien naar het vliegveld gebracht. Daarna ben ik doorgereden naar Divonne-les-bains, een plaatsje waar we gisteren niet aan toe gekomen zijn. Dat is jammer, want Divonne is echt top! Het kan natuurlijk aan het zonnetje hebben gelegen, of aan de hele leuke markt (waar ik die lekkere lunch bij elkaar heb gescharreld) maar volgens mij kun je hier echt leuk wonen. Met de auto was ik in twintig minuten weer in Genève, dus dat is prima te doen. Het OV doet er maar een kwartiertje langer over.
De afgelopen dagen waren erg goed. Donderdagavond Anne Marie meegenomen voor haar eerste echte bezoek aan Genève en gegeten bij La Favola, een erg lekkere Italiaan. Vooral de ravioli, de pappardelle en de tiramisu waren niet te versmaden. Het was met recht een goed begin van een nog beter weekend. Vrijdagavond, nadat Marietje overdag op eigen houtje de stad had verkend, eten we in La Colombière. Het eten is vurrukkulluk en de wijn nog beter! Michélin weet z’n restaurantjes wel te kiezen. Grappig trouwens dat het ondanks zijn ster een heel gewoon tentje was, met een zeer alledaags publiek.
Zaterdag hebben we de hele dag rond gereden in de omgeving op zoek naar potentiële woonplaatsen. Eerst rijden we naar St Julien, Archamps, Collonges en Annemasse, alle ten zuiden van het meer en onderaan de Mont Salève. Daarna via Genève naar boven naar Ferney Voltaire, Ornex, Gex, St Genis en Thiory. Deze dorpjes liggen aan de voet van de Jura en bevallen ons beter. Met name Ferney Voltaire, waar we ook wat lunchen, ziet er goed uit. Hoe verder van Genève, hoe heuvelachtiger het wordt. Zo doet Gex echt denken aan een wintersportdorp of, zoals Anne Marie het zegt: “hier heb ik het hele jaar dat Kerstgevoel”. Nog een paar weken en dan kan het echte zoeken beginnen. Ik zie er nu al naar uit, zeker na mijn bezoek aan Divonne van vanochtend.
Vanmiddag de stad nog even in om nog een filmpje te pakken. Gisteren met Anne Marie Syriana gezien. Mooie film, hoewel erg ingewikkeld en in het Engels met ondertiteling in twee talen. (Duits en Frans)

Good night and good luck met al weer George Clooney (die ook in Syriana speelde) viel gisteren een beetje tegen. Maar het lopen door de stad gaat nog niet vervelen. Het was erg koud en het waaide hard. Desondanks heb ik de eerste dappere terrasbezoekers ontdekt. Over een paar weken moet het hier heerlijk toeven zijn! Voordat de film begint drink ik nog wat in Alhambar, een leuke tent waar ik zaterdagavond met Anne Marie ook ben geweest. Hip, maar niet te hip. Cool, maar niet te cool. Relaxed, dat dan weer wel. Met lekkere muziek. Ik heb de zondagseditie van mijn gratis krantje maar eens doorgeplozen. Milosevic is overleden in zijn cel in Den Haag en Michael Schumacher heeft zijn 65e pole position te pakken, waarmee hij het record van Senna evenaart. Onderweg naar de bios loop ik ook nog even bij Willis naar binnen. Ook een café voor op het lijstje.
Na de film pak ik de bus terug naar Confignon. Ik heb een heel schattig voice-mailbericht van Eve en Sophie. Het is voor het eerst dat ik ze zo lang niet zie (7 nachtjes gehad, nog 6 te gaan) dus het is erg leuk om hun stemmen even te horen. Op mijn kamer lees ik nog wat en ga ik vroeg naar bed.

Maandag 13 maart
Vandaag wordt er in de Auberge een soort uitverkoop van baby- en kinderkleding georganiseerd in de ontbijtzaal. Het is helemaal een beetje een rommeltje, want de schilders zijn ook bezig. Gisterenmiddag vertelde de eigenaar al van de kledingverkoop. Hij liet mij voorbeelden zien van Le Petit Prince en vertelde dat hij een boutique had die hij ging sluiten. Alles gaat weg tegen inkoopprijzen. (tranen in mijn ogen) Als ik vanavond thuiskom, moet ik zeker even komen kijken.
Op kantoor is het rustig. Gaël en Christophe zitten in de US en verder gaat alles z’n gangetje. Ik ben al aardig gewend en mis Technische Unie nog niet echt. Wat ik wel een beetje mis is het rondlopen. Hier zitten we met een klein cluppie bij elkaar, terwijl ik in Amstelveen vaak van mijn plek was. Vanmiddag maar weer even een ommetje maken.
De zon schijnt weer en een beetje frisse lucht kan nooit kwaad.

Tegen half negen komt Christine goedemorgen zeggen. In het Frans, want Engels spreekt ze niet. We hebben het over het weekend en de plaatjes die ik heb bekeken. Divonne is inderdaad mooi, maar ook schreeuwend duur als ik haar mag geloven. Christine regelt hier onze verhuizing en heeft ook de contacten met Active Relo (het bureau dat ons gaat helpen bij het vinden van een nieuw stulpje) Het lijkt haar het beste dat we hier eerst een tijdje gemeubileerd huren, zodat we vanaf daar gemakkelijk op zoek kunnen naar een huis. De huizenmarkt schijnt hier zo ‘hot’ te zijn dat je er echt bovenop moet zitten. Het lijkt mij een goed idee en een leuk vooruitzicht om Anne Marie en de kids hier in de buurt te hebben! Ik denk ook dat het veel beter en rustiger is om vanaf hier te zoeken. Heeft Anne Marie meteen wat te doen…

Na een goede en productieve werkdag ben ik te laat terug in mijn hotel om nog kinderkleding te bekijken. Volgende keer beter, zei de patron. (althans, zoiets dacht ik te verstaan) Mijn diner bestaat uit het nu al traditionele kopje cup-a-soup, brood en franse kaas (die ik nog over had van het weekend) Daarna met een kopje pepermuntthee, een erg goed boek (Extreem luid & ongelooflijk dichtbij van Jonathan Saper Soer) en Erykah Baduh op de achtergrond lekker op mijn bed gaan liggen. Om kwart over negen nog even gebeld met Anne Marie en haar verteld over de plannen om, nadat de knoop definitief is doorgehakt, met het gezin hier een tijdje gemeubileerd te huren. Prettig toch, zo’n mobiele telefoon.

Dinsdag 14 maart
Vanochtend eens geen thee bij het ontbijt genomen, maar een kopje café au laît. Heerlijk! Tot nu toe nam ik telkens thee, maar nadat ik er afgelopen weekend al eentje met Anne Marie had gedronken, besloot ik dat vanochtend nog maar eens te proberen. Ja, ik maak wat mee hier!
Ondanks dat ik besloten heb om ‘s ochtends (nog) relaxter op te staan ben ik weer ruim als eerste op kantoor. Ik zou het niet meer noemen, maar ik kan het niet laten dit feit te benadrukken. Catherine komt een kwartiertje na mij binnen en heeft croissantjes bij zich. Dat wordt straks een lekker kopje decafé!

We hebben onverwacht hoog bezoek. Henri Coisne, de founding father van Sonepar, komt langs en ik maak zo kennis met de vader van Marie-Christine, onze huidige CEO. OTRA was de eerste buitenlandse overname door Sonepar en Monseineur Coisne vertelt mij over de keer dat de Nederlandse ambassadeur hem belde en hem complimenteerde met de Frans-Nederlandse samenwerking. Hij noemde het een voorbeeld voor andere bedrijven.

AJAX ligt eruit. 1-0 verlies bij Inter. Na het (mooie) Italiaanse doelpunt heb ik de TV uitgezet en ben ik gaan slapen.

Woensdag 15 maart
Morgen skiën. Ik heb er nu al zin in, maar ja, eerst nog een dagje werken.
De uren kruipen vandaag voorbij. Het werk dat ik nu doe is ook wat eentonig, maar op zich leer ik het systeem wel goed kennen.
Of het ligt aan een hele dag naar het beeldscherm staren weet ik niet, maar rond zessen werd mijn zicht toch ineens weer heel raar. Alsof het beeld wat werd verwrongen. Ik heb dit één keer eerder meegemaakt. Toen duurde het ook slechts een paar seconden. Heel raar. Ik hoop dat het skiën me goed doet, zodat ik volgende week weer helemaal het mannetje ben.

Donderdag 16 maart
Wij gaan skiën! Om 6.15u gaat de wekker en spoed ik mij onder de douche. Tot grote verassing van het voltallige hotelpersoneel, in casu de serveerster, vertrek ik zonder ontbijt naar om kwart voor zeven naar kantoor. Als ik de parkeergarage inrijd zie ik Vincent naast de gehuurde ‘minivan’ staan. Hoewel minivan, een Opel Zafira blijkt met 5 personen meer ‘mini’ dan ‘van’. Maar ach, luxeproblemen, het is toch slechts twee en een half uur rijden naar Val Thorens.
Even later komt Edouard aanrijden. Hij heeft een grote zak croissants en pains au chocolat en we blijken ook nog tijd te hebben voor een kopje koffie want Catherine staat vast in het verkeer. Nadat ook zij en onze nieuwe collega Nicolas zijn gearriveerd, vertrekken we om half acht richting de sneeuw.
Erg leuk om zo met elkaar te reizen, want dan leer je je collega’s toch een beetje beter kennen. Edouard blijkt hoewel hij een frans paspoort heeft, maar zes jaar in Frankrijk te hebben gewoond. Hij is opgegroeid in de VS, vandaar dat hij als enige collega accentloos Engels spreekt. Althans, frans-accentloos, want het Amerikaanse accent heeft hij wel degelijk.
Met 37 jaar blijkt Nicolas de oudste van het reisgezelschap. Hij begint pas over anderhalve week bij ons, maar mag alvast mee om de sfeer te proeven. Lijkt me een geschikte vent; Zwitser, in Japan en Berlijn gewerkt en acht jaar gewoond in Silicon Valley, USA. Nicolas zal voorlopig net als ik doordeweeks in een hotel of appartementje bivakkeren. Hij woont in Neufchatel, maar de f spreek je dus niet uit.
Vincent is 34, heeft is geboren en getogen in Lausanne, waar hij ook heeft gestudeerd. In het kader van zijn studie heeft hij nog een maand of zes in Boston gezeten.
Wel opgevoed als ik ben, heb ik Catherine natuurlijk niet naar haar leeftijd gevraagd. Maar ze is zwanger dus de 18 zal ze wel zijn gepasseerd. En de achtentwintig vermoedelijk ook wel. Ze heeft ook een economische opleiding en is na uitstapjes naar Engeland (studie) en Lyon (werk) weer terug in Haute-Savoy, haar geboortestreek.

Om iets over half elf komen we aan bij het hotel en een half uur later staan we op de skies. Dat is echt raar. De eerste bochten zijn ook nog wat onwennig, maar gaandeweg de ochtend gaat het steeds lekkerder. De lessen van onze skileraar Olivier in Val d’Isère anderhalve maand terug hebben duidelijk vruchten afgeworpen. Het is erg mooi weer, de sneeuw is goed en we skieën in de baas z’n tijd. Wat een hondebaan!
Als ik ‘s middags in de stoeltjeslift de eerste Flügeltjes uitdeel, scoor ik op overtuigende wijze bonuspunten bij mijn collega’s. Vooral de manier van drinken (dopje op de neus) maakt grote indruk. Nou nog kijken of ik ze manamana kan laten zingen!

‘s Avonds rond acht uur arriveert Christophe in het hotel. De baas komt rechtstreeks uit Lyon geblazen in slechts twee en een half uur. We eten eten wat en als om tien uur ook Gaël daar is, zijn we eindelijk compleet. Met de mannen(zie foto bovenaan) gaan we nog even Val Tho in voor een slaapmutsje. Christophe en Catherine slaan een rondje over.

Vrijdag 17 maart
Half negen ontbijten, half tien op de latten. En weer mooi weer. Met Christophe als oud-skileraar voorop en Gaël (als enige met snowboard) achteraan doorkruisen we een ochtend lang het skigebied Val Thorens. Voor de lunch heeft Catherine een tafel gereserveerd op het terras een een restaurantje aan de piste. We zitten heerlijk in het zonnetje en genieten van een eenvoudige, doch voedzame maaltijd. Dat bevalt me wel van het Franse leven, hoe ze rustig de tijd nemen voor de lunch.
‘s Middags skieën we nog tot een uurtje of vier, alvorens we huiswaarts keren. En in mijn geval hotelwaarts, want ik vlieg pas zaterdagochtend terug naar Nederland.

Zaterdag 18 maart
Voor het ontbijt lopp ik nog een rondje hard. Daarna douchen, de laatste spullen in mijn tas gooien en naar beneden voor zo’n lekkere café au laît en het dagelijkse croissantje.
Om half tien loop ik de vertrekhal binnen van Geneva Airport en ontwaar ik voor de incheckbalies dikke rijen ski-reizigers die er zo te zien net een erg zonnige week op hebben zitten. Door naar wat later blijkt een computerstoring duurt het inchecken veel langer dan normaal. Gelukkig is mijn gate dichtbij, zodat ik nog tijd heb om een grote reep Toblerone te kopen. Het is pas de eerste keer dat ik Zwitserse chocola meebreng. Voor Eva en Sophie neem ik smarties mee in een doosje met daarop een dansende Sneeuwwitje en Assepoester. Na twee weken van huis vind ik het toch wel aardig om iets voor ze mee te brengen. Ze moeten papa natuurlijk wel leuk blijven vinden!
We vertrekken uiteindelijk een half uur te laat, maar dat maken we onderweg weer goed. Ik heb nooit begrepen hoe dat kan, vlieg dan altijd wat sneller zou ik zeggen ;-)

Maandag 20 maart
Na een kort maar krachtig bezoek aan Nederland vlieg ik om 8.00u ‘s morgens terug naar Genève. Het weekend was erg goed. Anne Marie was met Eva en Sophie naar Schiphol gekomen, dus de aankomst was al meteen een feestje. In de auto vertelt Anne Marie me over de kijkers voor ons huis. Eén stel blijkt op dit moment aan de rand van Genève te wonen! Ze waren erg enthousiast en stelden zelfs woningruil voor. Hopelijk horen we vandaag hoe concreet hun interesse is. Eenmaal thuis van het vliegveld kwam Daco lunchen. Nadat we de afgelopen drie en een halve maand hadden besproken was het wel tijd om de melk en de koffie in te ruilen voor een biertje en natuurlijk bleef hij uiteindelijk ook ‘s avonds mee eten. In Nederland is hij tenslotte nog steeds vrijgezel! Na het eten nog even mee met hem om honkbal te kijken. Ook Sander en Micha kwamen langs en zo werd het toch nog ouwerwets gezellig.
Zondag naar Apeldoorn voor de verjaardag van Mia (niet mokken, lekker wokken) en ‘s avonds Eva en Sophie weer eens voorgelezen. Ik had voor allebei een nieuw boek gekocht, maar Sophie wilde liever Sneeuwwitje en Eva liever Pluk. Die lezen ze namelijk elke avond, dus dat is veel leuker! Na enig aandringen mocht ik ook voorlezen uit de nieuwe boeken, zolang dat maar niet ten koste zou gaan van Sneeuwwitje en Pluk. Al met al een zeer geslaagd weekend dus.

Dinsdag 21 maart
Gisterenmiddag gehoord dat de kijkers uit Genève in ons huis willen wonen! Ze hebben een voorstel gedaan en nu is het aan ons om met een lumineus tegenbod te komen. Erg leuk in ieder geval en het brengt de verhuizing gevoelsmatig weer een stapje dichterbij.

Vanmiddag met Vincent gesproken over wonen in deze omgeving. Hij heeft me ook een website laten zien met het aanbod van woningen in Zwitserland. Ik moet zeggen dat ik toch wel erg veel voel voor wonen in Genève zelf, al wordt het dan een appartement. De dorpjes er omheen liggen op een paar na echt meteen in het midden van nergens. En dat is bijvoorbeeld ook oppastechnisch niet erg handig. Maar ja, geen tuin hebben is ook wel weer een erg groot nadeel van de stad. Hopelijk vinden we iets dat toch een beetje aan alle wensen tegemoet komt. Als we in de stad zouden eindigen kan ik met de bus naar mijn werk en hebben we geen (tweede) auto nodig. Dat is dan op zich wel weer jammer, want ik heb juist eens geïnformeerd bij de belastingdienst hoe het zit met de BPM op auto’s die je in Nederland koopt en in het buitenland gaat rijden. En ik moet zeggen dat de belastingdienst het in dit geval niet makkelijker maakt, maar wel een stuk leuker!

Woensdag 22 maart
Gisterenavond uit na mijn werk een lekker stuk hardgelopen. Heerlijk om even uit te waaien. Met name psychisch is dat lopen volgens mij goed voor je. (Maar ja, alle fysiek is natuurlijk psychisch.) Daarna nog even naar beneden gegaan om wat te eten en vervolgens op bed Monthy Python’s Meaning of Life gekeken. Ik had de DVD van huis meegenomen en met de laptop kan ik die prima afspelen!
Jammer genoeg zag ik op een gegeven moment het beeld beginnen te vervormen en dat lag niet aan de techniek. Ook de hotelkamer begon er steeds vreemder uit te zien. Ja hoor, ik had weer even wat problemen met mijn zicht. Na ongeveer 15 seconden werd alles weer normaal. Het is nu al de derde keer, waarvan de laatste twee vrij snel achter elkaar en ondanks dat ik er verder geen last van heb ga ik vandaag toch maar even de huisarts bellen.
Hopelijk krijgen we vandaag een reactie op het tegenvoorstel dat we aan onze potentiële huurders hebben gedaan.

Na de lunch heb ik even met de dokter gebeld. Volgens hem zijn de problemen met het zien een vorm van migraine (aura zonder hoofdpijn) Sommige mensen zien lichtflisten, bij andere is het een heel kleurig verschijnsel en ik moet het doen met een verwrongen beeld. Jammer, want ik zie liever vuurwerk en stromende bergbeken.