Donderdag 30 maart

Ik zit in het cafeetje tegenover mijn hotel, waar ik ook de eerste avond van mijn verblijf een biertje dronk. Het leek mij wel een mooie plek om eens terug te blikken. Morgen het gesprek met Christophe en hopelijk vanaf maandag op huizenjacht.

Ik ben hier nu zo´n zeven wekene, dus de helft van mijn eerste 100 dagen zit er bijna op. Tot nu toe is het me mee gevallen. Ik had gedacht dat ik het leven in NL meer zou missen, maar de echte uitdaging moet natuurlijk nog komen. Als we straks met het hele gezin hier wonen en ik niet meer wekelijks in Bussum kom, misschien dat ik dan wel wat last van heimwee krijg. Maar op dit moment mis ik zelfs het honkbal niet. Ook niet toen Sander mij vertelde over de eerste oefenwedstrijd van HCAW3. Maar ja, Zwijndrecht is ook niet echt een aansprekende tegenstander en probeerwedstrijdjes heb ik nooit heel leuk gevonden. Waar ik wel naar uitzie is het komende trainingskamp. Op uitnodiging van het hele organisatiecommité (Sannie, Jeffie en Demie) mag ik ook een dagje komen. Misschien dat ik aanstaande zondag nog even bij de eerste thuiswedstrijd ga kijken om alvast de namen te oefen van al die nieuwe spelers…

Gisterenmiddag belde Ans me: Bakkie is dood. Vredig ingeslapen in haar armen, een klein beetje geholpen door de dierenarts. Zoiets is natuurlijk nooit makkelijk, maar na 18 jaar en 5 maanden was Baqueera echt op. Ze kon niet eens meer op haar laatste benen lopen.

Op kantoor was het vandaag trouwens weer wat gezelliger. Edouard was terug ook Catherine was er weer. Zij kwam weer eens aan met een zak vol croissantjes. Erg plezierig zo’n zwangere vrouw; na elk doktersbezoek neemt ze iets lekkers mee voor bij de koffie. De lunch was ook leuk, we discussieerden over politiek (weer eens wat anders) en ik kan het allemaal goed volgen. Dat kwam waarschijnlijk doordat we Engels praatten. Ik merk dat ik het zat ben om alleen wat simpele zinnetjes Frans uit te stoten. Wat dat betreft hoop ik dat ze me nog een keer naar de nonnen sturen.