Het weblog voelt nu al als een writers block aan m’n been. De druk van dagelijks moeten preseteren maakt het schrijven er niet makkelijker op. Schrijven voor publiek is toch anders. Het doet me denken aan vroeger, aan de tijd dat ik mijn droom om electricien te worden moest opgeven omdat ik niet tegen de spanning kon.
And now, for something completely different: de terugreis van gisteren. Ik had een vlucht om 18.00u, dus moest al rond vier uur richting station. Het weekend was erg leuk, met een avondje Amsterdam met Anne Marie als hoogtepunt. Lekker gegeten bij l’Express in de Utrechtsestraat. (Een aanrader voor Kleine Komediebezoekers die de Staalmeester beu zijn!) En daarna De Ploeg gezien; erg goed! Zondag naar de verjaardag van Eline en Frederique. Normaal toch een beetje een verplichting, maar nu zijn verjaardagen voor mij uitgelezen gelegenheden om in korte tijd met iedereen bij te praten. ‘s Middags nog even langs Ans en daarna door naar het station. Anne Marie en de kids zwaaiden mij weer uit. Dat ik hun achterlaat maakt de wekelijkse reis weliswaar moeilijk, maar dat ik hun heb maakt het weer een stuk makkelijker. Als je begrijpt wat ik bedoel.
In het vliegtuig zit ik weer eens bij het raam en omdat het in Genève prachtig weer is kan ik genieten van het adembenemende uitzicht. Vliegen boven besneeuwde bergtoppen blijft toch een wonderlijk gevoel. Of zoals Daco laatst zei: ik hoop niet dat er nu een knappe wetenschapper in het vliegtuig zit die bewijst wat wij al allemaal vermoeden, namelijk dat het helemaal niet kan om met zo’n zwaar vliegtuig te blijven zweven. Beetje cartoon-idee; dat je pas zou vallen als je doorhebt dat je niet kan vliegen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten