Vrijdag 19 mei

Zo, nu eerst een Bavaria. Na een week bij de nonnen kan een mens wel een biertje gebruiken. Op het station van Den Bosch overdenk ik de afgelopen vijf dagen nog eens rustig. Wat heb ik een hoop Frans gepraat! Maar ja, daar is het ook een cursus Frans voor. Het heeft mij naar mijn idee in ieder geval erg goed geholpen. Ik kan nu tenminste ook over andere onderwerpen praten dan alleen het weer (il fait beau) Ondanks dat ik met mijn collega’s de afgelopen maanden voornamelijk Engels heb gesproken, bleek ik toch aardig wat franse woorden en zinnetjes te hebben opgepikt. Mijn vocabulaire (frans woord) is nu redelijk op peil en ook de onbegrijpelijke regels der grammatica pas ik steeds makkelijker toe.

Vandaag gesproken over het feit dat Fransen er een sport van maken om hele zinnen als één woord uit te spreken. En losse woorden herkennen is op zich al niet zo makkelijk, laat staan als ze het hele zooitje aan elkaar plakken. Daarbij spreken de Fransen de helft van de letters sowieso niet uit. En bovendien laten ze als het even kan zelfs hele woorden weg, met name het woordje ‘ne’ wordt zelden uitgesproken. Enkele voorbeelden van Franse taalerosie: ‘je ne sais pas’ wordt via ‘je sais pas’ verbastert tot ‘chépas’. ‘je ne le sauvais pas’ (‘dat wist ik niet’) wordt volgens de regels van de straat: ‘ch’avais pas’. ‘Je te le dis’ (‘Ik zeg het je’) spant de kroon: ‘Chtl dis!’, waarbij chtl als één woord wordt uitgesproken. En zo hebben we ook nog ‘sjeleepa’, ‘tavu’ en ‘ja’ (het overbekende ‘il y a’)

Maar ondanks de hoge moeilijkheidsgraad was het een mooie week, waarin ik veel geleerd heb. En het blijft gewoon heel leuk om mensen te ontmoeten die een vreemde taal leren. Iedereen heeft wel een verhaal. De leukste (en voor mij uit voorzorg enige) avond in de bar zaten we met een Duitser die naar Kameroen gaat, een Zweed die in Zwolle woont (echt waar), een Engelsman die bij IBM werkt, een Belg die in Nederland Frans komt leren (???), een Spaanse die voor een leven in Nieuwegein heeft gekozen en een Argentijnse die voor haar vriend naar Amsterdam is verhuisd (want zo kan het natuurlijk ook, Daco). En tenslotte natuurlijk tal van Nederlanders die hun geluk elders gaan beproeven. Zelfs in Genève, een meisje dat bij advocatenkantoor Loyens & Loeff werkt en Joep Ottervanger kent. Kortom, de wereld is groot én klein.