Het was stil. Doodstil. Ik kan mij niet herinneren dat ik zo weinig hoorde. Niets eigenlijk. En het gekke was, ik zat in een bioscoop. Het was een heel vreemde gewaarwording. De zaal was enorm en bevond zich ondergronds. (nee, ik beschrijf hier geen droom) Over een minuut of tien zou Mission Impossible III aanvangen, maar voorlopig zat ik met nog 6 andere bezoekers in stilte te wachten. Alle zeven hadden wij een plekje gezocht rond het midden van de gigantische zaal met 448 stoelen.
Na een paar minuten kwamen er meer bezoekers binnenwandelen. Hardop pratend zochten ze een plaats. De stilte was verdwenen. Hoewel, het leek wel of je de stilte tussen de gesprekken door nog steeds kon horen. Zo tastbaar aanwezig dat hij zich niet zomaar liet weg jagen.
De film was trouwens okee. Precies wat je ervan verwacht. Slecht verhaal, voorspelbaar einde, maar wel erg veel actie. Ach, het was gewoon lekker om even niet op m’n werk te zijn, of op mijn hotelkamer. Als het even mee zit eet ik vanavond buiten, want na een kleine week regen is de zon hier ook weer doorgebroken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten