Zo zit je in Genève en ben je druk met je nieuwe baan en je toekomstige huis en zo zit je in Gooi Noord aan het bed van je door slangetjes en draadjes met infusen en monitoren verbonden zieke dochtertje. Dan zijn de toekomstplannen even heel ver weg.
Zondagmiddag zijn we met Sophie naar de huisartsenpost gegaan, omdat ze ondanks de antibiotica maar hoge koorts bleef houden. Haar huid was rood en gezwollen en ze wilde alleen nog maar op de bank liggen.
De dienstdoende huisarts verwees ons door naar de spoedeisende hulp, waar Sophie onderzocht werd door een arts-assistente. Zij stelde dat het niet om roodvonk ging en riep de kinderarts erbij. Op dat moment vond Eva, die ook mee wilde toen we met Sophie naar de huisartsenpost gingen, het wel mooi geweest en heb ik haar naar oma Ans gebracht. Anne Marie bleef bij Sophie die verder werd onderzocht.
Toen ik weer in het ziekenhuis terug was, bleek dat Sophie daar moest blijven, al wisten de artsen nog niet goed wat ze precies mankeerde. Ze werd naar een kamer op de kinderafdeling gebracht, waar steeds meer apparatuur naar binnen werd gereden. Uiteindelijk kreeg ze via een infuus een paardemiddel toegediend, dat haar immuunsysteem weer in het gareel moest krijgen. Want, zo luidde de diagnose, Sophietje leed aan het syndroom van Kawasaki. De kinderarts, een pesionado die wat bijkluste, vertelde dat ons hangend in de deuropening. Hij ging weer naar huis maar vertelde ons nog wel even dat Sophie een dag later naar het AMC moest voor een ECG. Daarna vertrok hij en liet Anne Marie en mij verdwaasd achter.
Gelukkig kwam niet veel later de arts-assistente Amber langs, die ons rustig informeerde wat er aan de hand was met Sophie en wat ze er aan gingen doen. Het bleek dat het syndroom of de ziekte vanm Kawasaki er voor zorgt dat al je bloedvaten ontsteken. Daardoor kleurt je huid rood, krijg je zeer hoge koorts, heb je opgezette handen en voeten, ben je prikkelbaar én zijn je ogen onstoken. En aan dat laatste had amber Kawasaki herkend. Het is maar goed dat zij beter oplette tijdens haar studie dan ik, want hoe eerder de behandeling wordt gestart hoe minder kans op blijvende schade. Want hoewel de ziekte in principe ‘restloos’ overgaat, worden soms ook de bloedvaten rond het hart aangetast. Gelukkig zit Sophie door de snelle behandeling aan de goede kant van de curve en was er op de echo gisterenmiddag in het AMC niets te zien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten