Als je zo'n zeseneenhalf uur in het zadel zit, dan heb je wel wat tijd om na te denken en voor je het weet sla je dan aan het filosoferen. Zo bedacht ik ongeveer halverwege dat een fietstocht als deze wel een beetje het leven symboliseert. Soms schijnt de zon, soms valt er regen, soms heb je wind mee, soms heb je wind tegen. Soms gaat het onverwacht makkelijk, soms is er onverwachte tegenslag. En iedereen krijgt er mee te maken. Zelfs mensen die supergetraind zijn en op een hele dure fiets rijden smakken tegen het asfalt als het even tegenzit. Maar daar gaat het niet om.
Het meer aan je linkerhand houden... en een Italiaanse lunch inVevey.
Eén van mijn fietsgenoten, een Australiër, had zo'n hele dure fiets waar ik een kilometertje of negentig alleen maar de achterkant van heb gezien. Net nadat ik had besloten dat ik ook zo'n fiets moest hebben, werd er een blikje uit een langsrijdende auto gegooid. De betreffende renner moest plots uitwijken en kwakte pardoes (mooi woord hè?) tegen het asfalt. Gelukkig viel de schade mee en kon hij met gehavende fiets, broek en elleboog de tocht voortzetten.
Nog geen 10 kilometer later reed diezelfde jongen over een roestige spijker en bleek dat de banden van zijn dure fiets die niet lek konden, toch lek konden. Gedecideerd schopte hij zijn wielerschoentjes uit, zette de fiets op zijn schouder en rende de laatste paar honderd meter naar het restaurant waar we zouden gaan lunchen.
Na de lunch probeerde hij zijn band te repareren, maar dat bleek onmogelijk. Hulp kwam uit onverwachte hoek. Een medefietser die de eerste helft van het parcours op een mountain bike had afgelegd, had het wel gezien en nam de trein terug. Zonder aarzeling besloot onze Australiër de tocht dan maar op een mountain bike te vervolgen. Ik vroeg mij af of ik dat zelf ook zou hebben gedaan en daar kon ik niet met zekerheid ja op antwoorden. Opgeven heeft zo z'n aantrekkelijke kanten. Zeker als je een mooie reden hebt, zoals een heftige valpartij of een kapotte fiets of alle twee. Maar hij greep de geboden mountain bike met beide handen aan. Niet zo duur als zijn eigen fiets en meer dan drie keer zo zwaar, maar het gaf hem wel de kans de tour toch te volbrengen.
Engelse thee met scones... en een Australische doorzetter.
En hij heeft hem ook volbracht, inclusief een tweede valpartij. Voor mij het levende bewijs van de tweede wet van Bogaard: Het gaat er niet om wat je in je leven overkomt, het gaat erom hoe je er mee omgaat. Het geheim van succes is eigenlijk heel simpel: niet opgeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten