Woensdagmiddag begon het weekendje eigenlijk al. Althans, voor Anne Marie en de kids dan. Die bracht ik woensdag 7 mei tijdens mijn lunch naar het vliegveld, waarmee hun lange weekend ‘Vlie’ begon.
Vrijdagmiddag nam ik zelf de gemakkelijke jet en ondanks de stakingen bij de bagage-afhandelaars liep ik keurig op schema aankomsttijd Schiphol uit. Carel pikte me op en we hadden nog zo’n tweeëneenhalf uur om naar Harlingen te rijden. ’t Zou wel heel gek moeten lopen als we de boot niet zouden halen. En 7km vrijdagmiddagfile voor mijn eigen tunnel mag dan wel niet zo heel gek zijn, maar 14km stapvoets rijden op de afsluitdijk is dat wel. En dus misten we de boot…
Gelukkig gaan dingen op Vlieland nooit verkeerd, hooguit anders dan je had gedacht. We parkeerden de auto, aten een portie sliptongetjes op een terrasje, Carel belde iemand met een boot en tegen half tien voeren we slechts drie kwartier na schema aankomsttijd de haven van Vlieland binnen.
Anne Marie en Anneke stonden ons op te wachten en met z’n vieren liepen we naar het ‘nieuwe’ appartement. Dat wil zeggen, nieuw voor ons. Carel en Anneke genieten er al weer meer dan twee jaar van, maar een reisje Vlieland is er voor ons de laatste 4 jaar niet van gekomen.
Na twee flesjes Champagne (het leven is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen) moesten we echt naar ons eigen appartement in Seeduyn. Daar wachtte de door Anne Marie inderhaast gecharterde oppas. Dus reed ik met mijn vrouw achterop als Marco Pantani in zijn beste dagen het slingerende fietsbad bergop.
De volgende morgen ging ik met Eva en Sophie zwemmen, terwijl mama brood haalde in het dorp. Daarna ontbijten op het balkon en dan voel je je ondanks 4 jaar afwezigheid toch weer heel snel thuis.
Na het ontbijt zijn we fietsen gaan ophalen bij good-old Jan van Vlieland. Hele bijzondere fietsen, een soort tandem, maar dat de achterste persoon dan stuurt. Het was in ieder geval een geniale constructie waarbij de kinderen voorop zaten én meetrapten. Zonder veel moeite peddelden we dan ook even later over de Badweg naar ’t Posthuys. Daar aangekomen heerlijk geluncht en nog wat na-geroseed. Kortom, Vlieland bleek nog als vanouds in één woord ‘helemaalgeweldig’.
Op de terugweg door de duinen komen we langs een pannetje waar we jaren eerder eens een foto van Eva en Sophie maakten. Mooie gelegenheid om hetzelfde plaatje opnieuw te schieten.
Bij terugkomst van onze fietstocht legden we Eva en Sophie op bed voor een klein middagtukkie, ging Anne Marie op het balkon in ’t zonnetje zitten lezen (de LINDA) en vertrok ik in m’n eentje naar het strand. Even helemaal alleen en dus tijd genoeg om wat teksten voor de blog neer te pennen. Het is jammer, maar de laatste maanden kom ik er nog nauwelijks aan toe. Zal wel weer een kwestie van prioriteiten zijn.
's Avonds hadden we afgesproken om Carel en Anneke op het terras bij Seeduyn, waar we buiten aten en onder het genot van de nodige flesjes rosé de ‘son in de see sagen sakken’. Rosé blijkt een populair drankje deze Vlieland-trip, want ook op zondag tijdens de lunch bij ’t Badhuys trekken we een fles open. (Of twee, dat weet je eigenlijk nooit zo met rosé.)
Zondagavond reden we op onze dubbeldekfietsen naar het dorp en daar nuttigden we het laatste avondmaal bij Zeesicht (gek toch, hoe ze op Vlieland de s en de z blijven omdraaien) Uitzicht op de Waddensee en een portie oer-hollandse bitterballen, kom daar maar eens om in Ornex.
Maandagmorgen en helaas was het dus alweer tijd om te pakken. Jammer, want we hadden nog rustig drie weken kunnen blijven. Zeker met dit voor ons ongekend mooie zomerweer is Vlieland een top-eiland. Ook Sophie en vooral Eva hadden er moeite mee dat we weer vertrokken. Gelukkig had opa Carel hetzelfde bootje geregeld als vrijdagavond en daarmee raceten wij terug naar Harlingen, onderweg enthousiast zwaaiend naar de overvolle veerboot. Dat was een mooi einde van een heel leuk lang weekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten