Wintersport zoals wintersport bedoeld is

Na een aantal zeer plezierige dagen in NL laten we Eva en Sophie tweede Kerstdag achter bij Carel en Anneke. Die avond slapen we voor het eerst met z´n tweeën in Ornex. Best gek, twee van die lege slaapkamers naast je. Maar gelukkig zijn de meisjes in goede handen. En daarbij, het doel heiligt de middelen; want voor een weekje skiën zonder kids hebben wij altijd dat je zegt “zin in”.

Zaterdagochtend de 29e vertrekken we richting Kaprun. Het is maar goed dat we maar met z´n tweetjes in de auto zitten, want zowel achterbank als achterbak worden door een dikke laag tassen, jassen, ski´s en schoenen volledig aan het oog onttrokken.

Na een korte stop bij de bakker in Ferney (die door de gezellige markt niet echt makkelijk bereikbaar is) vervolgen wij onze weg naar het noorden… ook wel eens leuk om voor een vakantie niet de hele tijd naar het zuiden te moeten rijden ;-)

Kaprun is volgens Tom² zeven uur en veertig minuten rijden en dat is toch best lang. Zeker als je bedenkt dat wij met een goed uur al in een frans top-skigebied als Portes-de-soleil zouden kunnen zijn. Maar ja, daar hebben ze geen carrouselbarretjes. Want al klinkt het erg frans, “après-ski” is absoluut een Oostenrijks woord. Biertje?

Om half vier draaien we de parkeerplaats op van Gasthof Mitteregger. Het blijkt midden in het centrum van Kaprun te liggen, op loopafstand van de lift. Het is weliswaar de enige lift van Kaprun, maar toch...
Nadat we de spullen op de kamer hebben neergelegd gaan we op inspectie. Binnen tien minuten zitten we in “Zur Lederhosen”, een carrouselbarretje waar de voltallige barbezetting inderdaad in het leer is gestoken. En de sfeer is ook nog goed.

Om kwart voor acht komt de rest van de ski-club eindelijk aan in Kaprun. De ring van München heeft voor een oponthoud van drieëneenhalf uur gezorgd. Gelukkig blijkt de gastvrijheid van ons pension een stuk groter dan het skigebied, want ondanks het late uur kunnen we rustig tafelen en genieten van onze eerste gezamenlijke maaltijd. De speciaal ingevlogen Italiaanse kok legt Joep geduldig uit wat hij allemaal in de aanbieding heeft en onze eigen serveerster Heidi neemt vol liefde de eerste groepsfoto.



Vanaf het moment dat het hele gezelschap compleet is, zijn de dagen onbeschrijflijk leuk, dus u zult het moeten doen met een beknopt beeldverslag.


Gelukkig nieuwjaar!




Goed eten en goed drinken, das het belangrijkste.

Vrijdagmiddag tegen drieën stappen Jeroen en Evelyn, Job en Nadine en Joep en Sheila met knikkende knieën in de auto en vertrekken op weg naar NL, via het zo gevreesde München.
Anne Marie en ik slaan bij Innsbruck af richting Zwitserland. Met twee keer toeteren en drie keer seinen eindigt een bijzonder leuke skivakantie. Het was een mooie week.