vrijdag, september 29, 2006

Daco komt op inspectie

Vrijdagavond 24 augustus landt Daco met dt om kwart over tien op Geneva Aeroport. Na het bekende mannelijke ritueel van elkaar lachend op de schouders slaan, stappen we in de auto en gaan op weg naar Ornex. Daar aangekomen staat Anne Marie al klaar met de bubbels, dus er kan meteen gedronken worden.



Na twee flessen wijn houden we het voor gezien; nooit meteen de eerste avond alles weggeven. Voordat Daco ook naar bed gaat, moet hij eerst natuurlijk nog even zijn liefje in Buenos Aires skypen…


Even skypen met Kaatje...

Zaterdagochtend naar Ferney voor het traditionele marktbezoek, maar niet voordat Daco Eva en Sophie heeft verwend met zorgvuldig op Schiphol uitgezochte cadeautjes. Ja, daar maak je vrienden mee!
De gezellige markt van Ferney (vlak achter het station) is vandaag nog een stuk gezelliger door de aanwezigheid van een heuse steal band, Samba Oelek genaamd (ja, van gebrek aan humor kun je die Fransen niet betichten…)
Op weg naar de auto nog even een kippetje van het spit gescoord en daarna snel naar huis voor de lunch (Is het al weer zo laat? Ja, de vijf zit al weer in de klok.)



Na een driemannetje Klaverjassen van een uurtje of vier pakken de mannen hun paspoorten voor een internationaal avondje stappen. Anne Marie rijdt ons met de kinderen naar Genève, waar wij uit de auto rechtstreeks het uitgaansleven instappen. Van een collega heb ik een aantal veelbelovende adresjes gekregen, maar bij het eerste adres gaat het al fout. Hoewel, fout, het gaat anders; het uitzicht vanaf de pier is immers wel erg mooi, jammer dat dat leuke barretje al dicht was…


Internationaal uitje... Heeft u ook menthol?

Gelukkig hoeven we in het Paquis District (een soort red light district voor beginners) niet lang te zoeken voordat we ‘Les 5 Portes’ vinden. Dit blijkt zoals beloofd een erg leuk café, dat een beetje Jordaans aandoet, met een vleugje Antwerpse sjeu. Hier houden we het wel even uit.



Na een goed bordje pasta in de nabijgelegen trendy Italiaan ‘No Logo’ (dat komt nog…) bivakkeren we nog een tijd in ‘Les Brasseurs’, wat volgens Daco BH betekent. (Volgens de taxi-chauffeur die ons die nacht naar huis rijdt betekent het ‘de brouwers’, maar dit terzijde)

Om een uur of één besluiten we naar Java Club te gaan. Normaal gesproken geen goed teken als je ‘Club’ in je naam moet vermelden, maar deze hot-spot blijkt toch net zo hot als beloofd. Zo hot zelfs, dat dranghekken de hordes wachtenden buiten moeten houden. Achter die dranghekken wordt trouwens een prachtig stukje straattheater opgevoerd. Er staat een katheder, met daarop het GROTE reserveringenboek, waarin een nerveuze dame ingespannen staat te bladeren, waarbij ze telkens zo moeilijk mogelijk opkijkt. Een in strak pak gehesen vent met lang haar (voor de oud-studenten en ex-Koffietijd-kijkers onder u: type ‘kapper Mari’) loopt als de tijger in Artis achter de dranghekken zeer belangrijk heen en weer. Deze op de lachspierenwekkende heaumeau laat voortdurend mensen binnen, terwijl hij met hoge stem blijft roepen: “It is really crowded tonight, no one gets in for the next hour.” Maar dat geldt natuurlijk niet voor hippe negers en aantrekkelijke jonge dames. (Dat zo’n aantrekkelijke dame in haar kielzog 3 extreem lelijke boeren mee naar binnen neemt, lijkt niemand te deren.)
A fin, wij komen vanavond niet eens in de buurt van welke dame dan ook. Laat staan dat we in haar kielzog mee de Java in worden gezogen. Na een babbeltje met een van de portiers (een Nederlander met humor, maar zonder intentie om ons binnen te laten) besluiten wij ons geluk elders te gaan beproeven.


Le menthol filter svp. Bel Air = Buenos Aires

Uiteindelijk nemen we na een nachtelijke wandeling langs drie andere clubs met deurbeleid een taxi terug naar Frankrijk. Volgende keer toch maar even reserveren…

De zondag wordt besteed zoals God het heeft bedoeld. In en om het huis rusten we lekker uit en natuurlijk besluiten we de dag met een Klaverjasje en een laatste glas wijn (nog ééntje dan, echt de allerlaatste, ik moet nog vliegen, vooruit dan maar, schenk nog eens vol, nog één maar dan ga ik echt, wie brengt mij eigenlijk naar het vliegveld…)
En dan, als we echt moeten gaan, natuurlijk eerst nog even de meisjes gedag zeggen...



Moe maar voldaan nemen we afscheid op het vliegveld (lachend, elkaar op de schouders slaand) en beloven dat we het snel nog eens over zullen doen. Volgende keer gaan we zéker naar de Java, 't zal mij benieuwen...



Coming up
- Suus komt thuus
- Micha en Mariska: innemende vrienden
- Het Buurtfeest
- Joep en Sheila: innemende vrienden
- Sophie naar school

Geen opmerkingen: